Wat is de ziekte van Pfeiffer?
De ziekte van Pfeiffer is een virusinfectie die op jonge leeftijd vaak zonder verschijnselen verloopt, maar bij adolescenten meestal wel duidelijke ziekteverschijnselen veroorzaakt. De ziekte heet ook wel Klierkoorts ofwel mononucleosis infectiosa. In het Engels wordt het ook wel kissing disease (kusziekte) genoemd. De ziekte van Pfeiffer is een virale infectie door het Epstein-Barrvirus (EBV), een herpesvirus (Humaan Herpesvirus 4, HHV-4). De ziekte is in 1889 ontdekt door Emil Pfeiffer.
Verschijnselen
Snel moe, aanhoudende (= chronische) vermoeidheid, lichte koorts, lymfeklierzwellingen, keelpijn, stijve nek, hoofdpijn, rode keel, zwellingen in keel en gehemelte, miltvergroting en soms leververgroting.
Oorzaak van de ziekte van Pfeiffer
Besmetting met het Epstein-Barr-virus dat zich o.a. in de speekselklieren bevindt. De verschijnselen worden ca. 10 dagen tot 6 weken na besmetting (= incubatietijd) waarneembaar.
Mogelijke behandeling bij de ziekte van Pfeiffer
- gezond eten
- regelmatig leven
- voldoende slapen
- veel rust (weken tot maanden)
Uitgebreide omschrijving
Kinderen en jonge volwassenen die langere tijd erg moe zijn, kunnen soms de ziekte van Pfeiffer hebben. De ziekte wordt ook wel klierkoorts of ‘kissing disease’ (kusziekte) genoemd, omdat algemeen wordt aangenomen dat zij door mond-op-mondcontact via het speeksel van de ene mens op de andere overgaat. Het is een virusaandoening van het lymfsysteem, lever en milt, die vanzelf weer overgaat met voldoende rust. De oorzaak is het Epstein Barr-virus (een herpesvirus). Dit vermenigvuldigt zich in de witte bloedlichaampjes, waardoor het uiteindelijk de werking van het immuunsysteem schaadt.
Vermoeidheid, koorts, keelpijn en hoofdpijn
De ziekte veroorzaakt een zware langdurige vermoeidheid. Het lijkt veel op griep doordat je last hebt van koorts, keelpijn, hoofdpijn. Typisch voor Pfeiffer zijn gezwollen lymfeklieren in hals, oksels en liezen, die na een dag of twee optreden. Je kunt ook geelzucht of een huiduitslag hebben die lijkt op rode hond met kleine, dikke, rode plekjes, en pijn in de borstkas, ademhalingsproblemen en hoesten. Meestal verdwijnen alle belangrijke symptomen na twee of drie weken, maar daarna zul je je nog minstens twee weken zwak voelen, futloos en misschien ook wat teneergeslagen. Bij de minste inspanning ben je al hevig vermoeid.
Rust houden
De ziekte gaat vanzelf over maar zorg wel dat je lange tijd rust houdt, met name in de eerste weken anders duurt herstel veel langer. Dat kan weken maar ook maanden zijn. Het herstel kan dus lang duren, vermoeidheid en gebrek aan energie kunnen maanden aanhouden. De ziekte komt het meest voor onder adolescenten. Wie de ziekte eenmaal heeft gehad, is er verder immuun voor. Een complicatie die Pfeiffer in heel enkele gevallen in de acute fase met zich meebrengt is een vergrote milt en mogelijk een beschadigde lever, die voor geelzucht zorgt.